Het is onvoorstelbaar dat je als artiest of tekstschrijver je naam nog langer wilt verbinden aan een organisatie die meer kapot maakt dan oplevert. Het is heel fijn dat iemand actief voor je op zoek gaat naar schendingen van je met bloed, zweet en tranen betaalde rechten, maar een organisatie bestaande uit oude, grijze, zure mannen met snorren die geen enkel inzicht hebben in de huidige internet- en weblogcultuur moet voor een beetje componist of zanger toch een nachtmerrie zijn.

Terwijl tal van artiesten keihard bezig zijn bekender te worden dankzij dat fascinerende vehikel dat internet heet, is de organisatie die voor hun rechten en de rechten van hun tekstschrijvers moet opkomen achter hun rug bezig dat wat in al die jaren is opgebouwd tot de grond toe af te breken. Terwijl voor Esmee Denters, Kyteman, Moke, Selah Sue, en vele, vele, ontelbare anderen nu terecht de roem en de inkomsten beginnen te stijgen, probeert de organisatie die zegt dat ze voor die inkomsten zullen waken, die stijgende roem en inkomsten met terugwerkende kracht te slopen. Ga maar na: als Buma/Stemra dit belachelijke plan eerder had uitgevoerd, was de naam van Esmee Denters waarschijnlijk een heel stuk kleiner geweest. Op al die ontelbare weblogjes en die miljoenen Hyves had dan geen embedded filmpje van Esmee gestaan. Het hele verhaal dat Esmee Denters “groot is geworden dankzij YouTube” zou dan nergens op slaan. Er is namelijk geen enkele weblogger, en zeker geen Hyver, die geld gaat betalen voor het embedden van een filmpje. Betalen voor embedded YouTube-filmpjes betekent in de praktijk geen YouTube-filmpjes meer op de site. Zo simpel ligt dat.

Dit gevaar van afnemende free publicity dreigt in de toekomst voor alle bands. De tijd van de wekelijkse Top 40 op televisie of de top 100 op de radio ligt namelijk al ver achter ons. Er is geen Erik de Zwart meer die jongeren wekelijks verteld welke grammophoon zij moeten halen bij den platenzaak. Countdown kennen mensen alleen als relikwie uit een tijd waarin mannen met permanent nog voor lekker ding werden gehouden en Toppop is niets meer dan een prehistorische grap, mede dankzij Ad Visser. De jeugd van nu stelt haar eigen Top 40 samen. De jeugd van nu laat zich verleiden tot het downloaden van nummers en het aanschaffen van CD’s (in tegenstelling tot wat de muziekindustrie beweert worden er nog steeds heel veel CD’s verkocht) door de muziekclips die ze wordt aangeboden op de weblogs en Hyves. Een hit voor tien Hyvers is binnen no time een megahit voor een miljoen Hyvers. En dat allemaal dankzij de fijne embedfunctie van YouTube die onbeperkt delen met een nog veel grotere doelgroep dan welke Top 40 dan ook ooit heeft kunnen bereiken eenvoudig en gratis mogelijk maakt.

Het is onvoorstelbaar dat bands, artiesten en hun tekstschrijver en componisten zich in de toekomst willen laten vertegenwoordigen door een partij die meer kwaad dan goed doet. Want meer nog dan dat tekstschrijvers en hun artiesten graag geld zien voor hun rechten zien zij graag een enthousiaste fanbase, naamsbekendheid en onbeperkte airplay op internet, de televisie van nu. Een beetje artiest speelt alweer jaren in op de behoefte van de internetgebruikers en weet als geen ander de jonge internetter te bereiken. YouTube en weblogs bestaan namelijk alweer jaren en de artiesten hebben daar al jaren aan kunnen wennen en mee leren werken. Zij wel.

De snorren en muisgrijze pakken van de commerciële stichting Buma/Stemra beslist niet. Als er iets is wat het ontluisterende interview met Rutger Castricum duidelijk maakt dan is het wel dat het deze lieden naast passie voor muziek vooral ontbreekt aan inzicht in de huidige generatie muziekliefhebbers en hun digitale cultuur. Om nog maar te zwijgen over het gebrek aan inzicht in prijsverhoudingen of de talloze technische mogelijkheden om de spiders, robots en IP-adressen van de firma Buma/Stemra buiten een weblog te houden.

Deze niet ingevoerde graaiers, die hun winst tot twee maal toe zagen verdampen op de beurs en hun kantoren het liefste behangen met bladgoud en inirchten met design bureaustoelen (voor de prijs van zo’n bureaustoel kun je meer dan 600 filmpjes per jaar embedden), hebben met hun ondoordachte en absurde voorstel duidelijk gemaakt dat zij niet de koene ridders van de auteursrechten zijn zoals ze iedereen zo graag voorhouden. Zonder kennis van zaken misbruiken ze een wet die nog op rollen papyrus is geschreven om het een totale generatie onmogelijk te maken nog langer van hun populaire cultuur te genieten. Dat schrijnende gebrek aan kennis heeft nu geleid tot een definitieve mokerslag in het gezicht van degene die ze eigenlijk zeggen te beschermen: de muziekauteurs en componisten zelf. Zij zien zich nu dankzij Buma/Stemra geconfronteerd met een wel erg saaie, karige en vooral free publicityloze toekomst zonder mogelijkheden hun doelgroep effectief te bereiken. Een artiest die nu nog niet snapt welke schade de plannen van Buma/Stemra hem of haar gaan toebrengen, leeft nog in hetzelfde vinyltijdperk als waarin de snorren van Buma/Stemra zelf leven.

Het is, kortom, de hoogste tijd voor actie. Dit keer niet vanuit de internetgemeenschap zelf die nu al heeft laten zien waartoe ze binnen no time in staat zijn (zoals de internetgemeenschap eensgezind in actie komt om de dwaze plannen van Buma/Stemra te verijdelen, zo kan die gemeenschap ook eensgezind een artiest beroemd maken, de kracht van de online community bewijst zich keer op keer) maar vanuit de artiesten zelf. De zangers, de musici, de bands en hun tekstschrijvers en componisten, voor zover ze daar gebruik van maken.

Waar blijven Marco, Xander, Guus, Dries, Jan, Jordy, Hind, Geer, Goor, en Rene? Anouk, Barry, Thomas, Paul, Frank, Henk, Dinand waar bent u? Het is ook uw toekomst. Mede dankzij deze mensen bent u nu zo groot. De mensen die uw CD’s kopen en uw concerten bezoeken zitten in het nauw en hebben dringend hulp nodig. Zonder deze fans, zonder deze werkelijk fantastische manier waarop muziek gedeeld wordt met miljoenen anderen, zijn die fans weg en bent u, Marco, Xander, Guus, Dries, Jan, Jordy, Hind, Geer, Goor, Rene, Anouk, Barry, Thomas, Paul, Frank, Henk en Dinand gedwongen tien stappen terug te zetten. Stappen richting het tijdperk van de grammofoonplaat en de totale controle van de industrie op de muziekdistributie. Precies zoals Buma/Stemra dat het liefste heeft.

De muziekfans wachten op uw protest: dat is toch wel het minste wat u terug kunt doen voor al het werk dat die fans voor u hebben gedaan.

Alvast bedankt, en welkom in de 21ste eeuw.

Dit artikel mag GRATIS worden overgenomen en gedistribueerd. Persoonlijk sterf ik liever een pijnlijke dood dan dat ik mijn naam ooit zal moeten verbinden aan een “auteursrechtenorganisatie” als Cozzmoss.

– Geschreven door Bert Brussen